THE BLOOD OF DAWNWALKER – Karpaty i wampiry? Recenzja [PC]
Świat oszalał na punkcie słowiańskich wampirów, a Internet tradycyjnie zalała fala ekspertów od wszystkiego, którzy jeszcze przed premierą wiedzieli najlepiej. Wyobraźcie sobie sytuację: ekipa weteranów odpowiadających za kultowego Wiedźmina 3 zakłada własne studio Rebel Wolves, po czym serwuje nam mroczną Kotlinę Sangorską, vrakiry i tykający zegar nad głową.
Efekt? Część graczy wyczekiwała tytułu z ogromną nadzieją na nową, mięsistą markę w klimacie dark fantasy, za to druga połowa – jak na polski internet przystało – z miejsca okrzyknęła projekt „bieda-Wiedźminem”, nim w ogóle zdążyła dotknąć klawiatury. Ja postanowiłem jednak nie słuchać sieciowych mędrców; spakowałem manatki, wziąłem głęboki oddech i wsiąkłem w ten świat na kilkadziesiąt godzin. Po raz kolejny rzeczywistość brutalnie zweryfikowała to, jak bardzo przestrzelone i wręcz zniechęcające potrafią być internetowe wpisy – i dlaczego absolutnie zawsze warto samemu sprawdzić dany tytuł, zanim wyda się werdykt.
**Tytuł możecie zakupić w sklepie internetowym GOG.com, wystarczy kliknąć banner powyżej!**
świat i fabuła
Przed premierą twórcy roztaczali wizję naprawdę mrocznej, XIV-wiecznej Europy: świata nękanego konfliktami oraz czarną śmiercią – w którym, z osłabienia ludzkości, bezlitośnie korzystają wampiry, zwane tutaj vrakirami. Maszkary wychodzą z cienia i przejmują pełną kontrolę nad odciętą od świata Kotliną Sangorską, pod wodzą bezwzględnego Brencisa. W ten ponury scenariusz idealnie wpisuje się historia głównego bohatera – młodego Coena (ze szkoły Wilka?), którego spętane więzami krwi życie wywraca się do góry nogami. W wyniku niezbyt przyjemnego chichotu losu chłopak nie staje się pełnym krwiopijcą, lecz tytułowym Dawnwalkerem: istotą zawieszoną pomiędzy światłem dnia a mrokiem nocy, człowiekiem za dnia i wampirem po zmroku. Jego misja jest prosta i wysoce osobista: w ciągu narzuconych 30 dni i nocy musi wyrwać swoją rodzinę ze szponów Brencisa. To nie jest banalna opowieść o ratowaniu świata, a historia przetrwania, walki z własnym przekleństwem i szukania odkupienia, w której granica między dobrą a złą stroną dawno uległa zatarciu.
Co najbardziej zachwyca w samym scenariuszu, to jego wielowarstwowość i dojrzałość. Zamiast serwować nam czarno-białe schematy, twórcy z Rebel Wolves zmuszają nas do ciągłego obcowania z odcieniami szarości. Każdy główny wątek i cała masa zadań pobocznych potrafią zaskoczyć mocnymi zwrotami akcji, a podejmowane po drodze decyzje mają realne, niekiedy wręcz opłakane skutki dla mieszkańców kotliny. Dodatkowo tykający zegar nadaje całej opowieści niesamowitego tempa i uczucia ciągłego zagrożenia – tutaj naprawdę czuć, że każda decyzja, każde opóźnienie czy odwrócenie wzroku ma swoją wysoką cenę.
Słowiański klimat wylewa się tutaj z ekranu i głośników litrami. I chociaż akcja toczy się w fikcyjnej Kotlinie Sangorskiej, to inspiracja naszymi polskimi Karpatami robi robotę – gra po prostu trafia idealnie w czułe punkty rodzimego gracza. Szwendanie się po swojskich lasach, wiochach czy po gęstym, klimatycznym mieście Svartrau sprawia mnóstwo frajdy. Chce się po prostu eksplorować ten świat, węszyć w każdym kącie i wsiąkać w jego tajemnice.
Olbrzymi plus należy się za wyraziste postaci. Blood of Dawnwalker to kolejny dowód na to, że da się jeszcze zrobić erpega z bohaterami z krwi i kości. Ostatnie gry z tego gatunku, w które grałem, mocno na tym polu kulały, więc tutaj opadła mi kopara. Główny bohater Coen (fani Wiedźmina będą się czuć jak w domu!), jego rodzina, a także towarzysze – jak Anca, Lacra czy Vicho – są napisani po prostu świetnie. Błyszczą nawet postaci z zadań pobocznych (np. Volk), bo to bohaterowie, których po prostu pamięta się po wyłączeniu gry.
A antagonistom też niczego nie brakuje. Na czele stoi Major Sucho… ekhem… Brencis znaczy się, a u jego boku uroczy zestaw bojarów: Bakir (grubas kozak, dosłownie), Ambrus (Książę z Bajki ze Shreka – i to bez żartów, w polskiej wersji głos mu podkłada pan Zbigniew Suszyński!) oraz Xanthe, czyli psychofanka Dartha Maula. Trzeba przyznać, że Brencis niezłą ekipę sobie zmontował, ekipę niezłych krwiopijców.
Świetnie wypadło też odkrywanie tła fabularnego przez samo otoczenie. Znajdowane notatki, przesłuchania uwolnionych więźniów czy wybudzanie zwłok za pomocą magii – to wszystko ujawnia kolejne warstwy historii oraz sprawia, że świat staje się jeszcze ciekawszy.
rozgrywka
System walki? O tak, tutaj naprawdę sporo się dzieje! Przed premierą podchodziłem z pewną dozą sceptycyzmu do kierunkowego systemu walki – przypominającego nieco rozwiązanie z Kingdom Come: Deliverance od Warhorse Studios. Miałem obawy o to, jak taka mechanika sprawdzi się w grze TPP, ale jestem bardzo mile zaskoczony. Starcia dają mnóstwo frajdy i po chwili wprawy przynoszą ogromną satysfakcję. System kontr oraz wyprowadzania ciosów działa bardzo sprawnie, a podczas potyczek wyraźnie czuć ciężar broni oraz szponów Coena.
Gdy dodamy do tego efektowne combosy, to – nim się spostrzeżemy – tańczymy w fontannach krwi naszych wrogów — bez względu na to, czy są to żołnierze bojarów lub też wilki, dziki, duchy, vrakiry czy inne demony i monstra. Oprócz samego fechtunku i ataków „manicure”, otrzymujemy do dyspozycji magię. Daje ona możliwość nakładania na adwersarzy różnych debuffów lub zagotowania krwi w ich żyłach, przez co stopniowo tracą punkty zdrowia. Wszystko to kapitalnie współgra ze sobą i tworzy spójną całość.
Skoro o magii mowa – pozwala nam ona również pobawić się w nekromancję. Niejednokrotnie wybudzimy zwłoki do życia, aby zdobyć dodatkowe informacje o danej sytuacji czy zadaniu. Magia stanowi też tło dla jednej z ważniejszych postaci pobocznych, a samego Coena nawiedzają koszmary z tytułu korzystania z tego plugawego daru. No cóż, ten to ma szczęście – nie dość, że jest przeklęty, to jeszcze dostaje mroczne wizje!
W konstrukcji kilku mechanik wyraźnie czuć, że w produkcji brali udział twórcy kultowego Wiedźmina III. Odkładając na bok imię głównego bohatera, w oczy rzuca się choćby tryb skupienia – podobnie jak u Geralta, tak tu po przytrzymaniu klawisza podświetlają nam się ślady, którymi musimy podążać, czy przedmioty związane ze śledztwem. Podobnie jest z wyborami moralnymi: nie zawsze mamy pewność, iż nasza decyzja zakończy się pozytywnie, ale warto próbować!
Patrząc na reakcje po premierze, zauważyłem, że sporo osób dosyć krytycznie podchodziło do owych „inspiracji”. Nie wiem, jaki algorytm zadziałał na Facebooku, ale dziwnym trafem mnóstwo niedzielnych znawców zaczęło pisać elaboraty o tym, jak to Dawnwalker jest „bieda-Wiedźminem”. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Pomimo pewnych zapożyczeń, debiutancki tytuł studia Rebel Wolves jest na tyle świeżym projektem, że takie czepianie się jest zupełnie na wyrost.
Rzeczą, która przed premierą budziła duże kontrowersje, były ramy czasowe gameplayu narzucone przez fabułę. Sam miałem wobec tego mieszane uczucia – jestem typem gracza, który lubi czyścić mapę ze wszelkich znajdziek, a świadomość, że może mi zabraknąć czasu na eksplorację, wywoływała pewien niedosyt. Po ograniu recenzowanej gry stwierdzam jednak, że nie taki vrakir straszny, jak go malują!
Duża część zadań i aktywności może rozgrywać się tylko za dnia bądź tylko po zmierzchu. Narzucenie limitu 30 dni i 30 nocy zmusza nas do podejmowania decyzji, na czym skupić się w pierwszej kolejności i jak szukać odpowiedniej drogi do pokonania Brencisa. Fakt – przy pierwszym podejściu nie udało mi się zrobić wszystkich zadań pobocznych. Twórcy zapowiedzieli jednak tryb nowej gry+, dzięki czemu ponowne podejście do fabuły pozwoli odblokować nowe ścieżki, co uważam za złoty środek (no i zawsze zostają jeszcze mody!). Tak czy inaczej, decyzja o limicie czasowym była kontrowersyjna, ale spełniła swoją funkcję: wszyscy o niej mówili. Mnie udało się przełknąć tę gorzką pigułkę i uważam, że wyszło to grze na dobre: zwłaszcza w sytuacji, gdy skupimy się na jej warstwie fabularnej, a nie czysto rozrywkowej.
grafika i dźwięk
Graficznie tytuł naprawdę cieszy oko, szczególnie pod względem krajobrazów oraz designu otoczenia. Swojskie chaty, lasy, rzeki, opuszczone bagna, jaskinie czy starożytne krypty są wyraziste i niezwykle ciekawe – ogromna w tym zasługa silnika Unreal Engine 5. W świetle księżyca cała Kotlina Sangorska nabiera gęstego klimatu, a oglądanie jej widoków ze szczytu katedry w Svartrau czy opuszczonych wież na bagnach daje niesamowite wrażenie.
Pod względem muzyki równie jest super. Doskonale czuć słowiański klimat i choć pobrzmiewają tu echa „wiedźmińskich” nut, tak ścieżka dźwiękowa jest na tyle unikalna, że pokazuje swój własny, mocny charakter. Nic w tym dziwnego: w jej tworzeniu brali udział świetni polscy kompozytorzy i instrumentaliści, z Nikolą Kołodziejczykiem na czele, a jednym ze wspomagających twórców był niezastąpiony Mikołaj Stroiński. To wystarczająca rekomendacja, by zapoznać się z tym soundtrackiem.
jakość
Pod względem technicznym debiutancka produkcja Rebel Wolves nie ustrzegła się niestety kilku niedociągnięć. Podczas mojej rozgrywki sporadycznie dawały o sobie znać bugi, które potrafiły na chwilę wybić z immersji. Mam na myśli tu m.in. irytujące klatkowanie gry w momencie otwierania okna ekwipunku, sporadycznie niewczytujące się skrypty podczas wykonywania niektórych zadań czy też dziwne zachowania kamery w czasie korzystania z nekromanckich umiejętności wybudzania duszy.
Na szczęście, poza tymi kilkoma potknięciami, gra nie cierpiała na żadne większe, krytyczne problemy i broni się ogólną dbałością o detale. Mimo pewnych progów wejścia (jak kierunkowy system walki czy narzucony limit czasu), gra spina się w przemyślaną i wyjątkowo satysfakcjonującą całość. Świetne opowiadanie historii przez otoczenie, angażujące wybory moralne oraz wysokiej klasy oprawa na silniku Unreal Engine 5 sprawiają, że ma się do czynienia z tytułem dojrzałym i przemyślanym.
ocena
Ostateczny wyrok może być tylko jeden. The Blood of Dawnwalker to niezwykle udany debiut studia Rebel Wolves, który z powodzeniem ucina głośne przedpremierowe utyskiwania o „bieda-Wiedźminie”. To dojrzała, mroczna i gęsta od słowiańskiego klimatu produkcja, która udowadnia, że polscy weterani wciąż doskonale wiedzą, jak pisać mięsiste erpegi z krwistymi bohaterami.
Choć narzucony limit czasowy i kierunkowy system walki potrafią na początku wywołać pewne obawy, w ostatecznym rozrachunku spinają się w niezwykle satysfakcjonującą całość. Nie ustrzeżono się drobnych technicznych potknięć na silniku Unreal Engine 5, jednak nie przeszkadzają one we wsiąknięciu w ten świat na długie godziny. Absolutne must-play dla fanów mrocznego dark fantasy i polskiej szkoły gamedevu!
- Świat: 10/10
- Rozgrywka: 9/10
- Grafika: 10/10
- Dźwięk: 10/10
- Jakość: 8/10
Platforma testowa PC
- Procesor: Intel Core 7 240H 2.50 GHz
- Grafika: NVIDIA GeForce RTX 5060
- Pamięć: 32 GB RAM
- System: Windows 11 Home
- +Świetny słowiański świat
- +Graficznie petarda; widoki, przerywniki oraz animacje cieszą oko
- +System walki daje mnóstwo frajdy
- +Narzucony limit czasowy nie jest taki straszny, jakby się mogło wydawać…
- –…jednak nie każdemu przypadnie do gustu
- –Pomniejsze bugi związane z ustawianiem postaci podczas wybrancyh aktywności
- –Klatkowanie gry podczas otwierania okna ekwipunku
